Villians make the most of the heroes

Sholay...Mr.India...Karma....Ram Lakhan..Shiva...

When you hear the names of the movies mentioned above, most of the faces would attract smile as these are few of the films that made us happy. When you hear sholay, you remember gabbar singh as much as jay and veeru and most of us may not be able to tell the name of the character Anil Kapoor played in Mr. India but we remember Mogambo. Loin makes people excited even today and the people of the present generation who havent even seen him loves him. Thats the power of the villian. A strong villian makes the hero even more stronger and hence the strong villian becomes as important if not more than a hero in a movie. Can you imagine the above movies without a strong villian? No ways. Isnt it?

Do I mean that the movie without a strong villian wont work? I dont mean a physical villian when I say so. Take the case of Anand. The disease that Rajesh Khanna battles is the villian in this movie and it could be the struggle the hero undergoes thats a villian in some cases. Ultimately unless the hero has a strong hero or a strong opposition, his character cannot be elevated.

This brings me back to the real life from reel life. How many times do we feel bad that we are facing difficulties in our lives? How many times do we blame god for the failures in our lives? How many times do we blame fate for things not happening the way it has to be? People who pass thru thr situations successfully vouch to the fact that the adverse situations and failure made them more stronger. Most of the successful people would definetely credit the failures they faced in the past for the present success. Failures,difficulties and obstacles are part and parcel of our lives and they come to us only to ensure that we emerge stronger. Like the way a strong villian makes a stronger hero, the tough situations makes a person even more stronger and successful.

So dont blame the failures and obstacles and rather learn from them to grow stronger.

Dead are not those who die.

Dead are not those who vanish….

Dead are not those who are forgotten….

Dead are we who are alive,kicking and live

But die every second of the life…

Dead are we who kill the life everyday

Dead are we who live by no purpose

Dead are we who live with no aim….

Death of the body is one time and ending…

Death of the conscience is a death that recurs….

Live the life…Love the life and make others live

As life without purpose is death ….

Help and empower others so that though u die…

You can live in the change u hv brought….

And spread the message of love and brotherhood

And living by purpose to be alive always…

Akkineni Nagarjuna- A remarkable journey of 25 years as an actor,producer

When you realize that you have travelled or spent time with a person’s career and successes and when you realize that such memory reaches a milestone, you feel memorable. Such is my memory with the career of KING Nagarjuna who has entered 25th year of his career today.
The memory is crystal clear. It was one of days in may 1986 and the theatre is PGR Movie land in Tirupati. The movie- Vikram and the hero Akkineni Nagarjuna. I still remember myself watching the movie and I still remember critics ripping the hero apart as the lean and most commented that he will not succeed. At the age of 11 years, I didn’t know anything except liking the hero. Don’t ask me why…because I don’t have answer. I have seen most of his movies and enjoyed even some of his flops. Couple of movies later, I heard the seniors in my school and the elder sisters of my friends going gung ho about a new movie released in the town and the man has seen his real success in his fourth film with majnu. Audience loved him in the role of lover and fans could see the legendary ANR on the screen. The power of his eyes is first seen on the screen. But still the critics didn’t accept him on acting skills. He had lot to learn and he never disagreed on the same. His journey continued and my interest in the hero is renewed though it never took any special place. The day has almost after 3 years of his debut in movies in the way of two movies- First geethanjali in the summer of 1989 and then shiva during diwali of 1989. Two movies, am sure most of the telugu film audience would agree has changed the face of telugu cinema forever and has established nagarjuna as the genuine actor and real successor of legendary ANR. While geethanjali has brought maniratnam close to telugu audience, shiva has introduced a new wave legendary director called Ram Gopal Varma. I still remember watching these two movies atleast 30- 40 times and I remember getting excited watching every scene of these movies. While geethanjali has established him as a lover boy and actor,shiva has helped him establish himself as a strong force in telugu cinema in more than one ways. It was a miracle in an industry where making a movie with a new director is unheard of and that too with a guy who hasn’t assisted anyone. And he is seen as a star who encourages genuine talent.
Post Shiva, Nagarjuna has seen a volley of flops. Neti Siddhartha, Prema Yuddham, Iddharu Iddhare, Shanti Kranthi, Jaithrayaatra and Chaitanya have come and gone without trace and again people commented that nagarjuna is gone. The movies could have flopped but the spirit didn’t tank and his next movie with Priyadarshan- Nirnayam brought him back into the limelight and I would say he didn’t look back. The most important here is that these were the days when the number of centres and the collections were important in the industry and he is the first star who thought beyond these numbers. Despite the result of the films, he committed himself to different scripts and different directors. The next milestone in the journey of nagarjuna is annamayya and his career can be classified as pre annamayya and post annamayya. He got critical acclaim from all classes for annamayya. There were people who said that he cannot play annamayya and no one can imagine annamayya with mustache etc., but he chose to break the jinx and again he is proven right. After annamayya he couldn’t stand up to the expectations and has seen a volley of failures till we saw santosham and manmadhudu. Today he has grown beyond success and failure and the most important reason for the same is that he takes care of business aspect and never did we see a producer losing money. He is known to be a guy who doesn’t demand on high budgets and who doesn’t force producers to retain movies in theatres despite poor run. Being a smart businessman he made his right investment in media by owning MAA TV and also produced TV serials besides movies.
Now as he looks back at his footprints for the last 25 years, he has introduced his son in the industry and can genuinely feel satisfied with the journey. Iam glad that Iam closely associated with his silver jubilee journey. I hope that his future projects will give us an opportunity to classify his career as post silver jubilee and pre silver jubilee.
Filmology:
As an Actor:

1986
Vikram
Captain Nagarjuna
1987
Arayankanda 01.01.1987
Majnu 14.01.1987
Sankeertana 20.03.1987
Collector Gari Abbai 09.04.1987
Agni Putrudu 12.08.1987
Kirai Dada 12.11.1987
1988
Aakhari Poratam Vihari 12.03.1988
Chinna Babu 06.05.1988
Murali Krishnudu Murali Krishna 03.06.1988
Janaki Ramudu Ramu 19.08.1988
1989
Shiva Shiva 05.10.1989
Agni 09.08.1989
Geethanjali Prakash 12.05.1989
Vicky Daada Vikram 11.03.1989
Vijay Vijay 19.01.1989
1990
Shiva Shiva 07.12.1990
Neti Siddhaartha Siddhaartha 08.11.1990
Iddaru Iddare 05.09.1990
Prema Yuddham 23.03.1990
1991
Jaitrayatra Vijay 13.11.1991
Santhi Kranthi Kranti 19.09.1991
Chaitanya Chaitanya 07.06.1991
Nirnayam Vamsi Krishna 21.02.1991
1992
President Gari Pellam Raja 30.10.1992
Drohi Raghav/Shekhar 25.10.1992
Antham Raghav 11.09.1992
Khuda Gawah Insp. Raja Mirza 07.06.1992
Killer Eeshwar 10.01.1992
1993
Allari Alludu Kalyan 06.10.1993
Varasudu Vinay 06.05.1993
Rakshana Bose 18.02.1993
1994
Criminal Dr. Ajay Kumar 14.10.1994
Hello Brother Deva/Ravi Varma 20.04.1994
Govinda Govinda Seenu 21.01.1994
1995
Sisindri Raja 14.09.1995
Criminal Dr. Ajay Kumar 11.08.1995
Gharana Bullodu Raju 27.04.1995
1996
Ninne Pelladutha Seenu 04.10.1996
Vajram Chakri 05.11.1994
Ramudochhadu Ram 25.04.1996
1997
Ratchagan Ajay 30.10.1997
Annamayya Annamayya 22.05.1997
1998
Zakhm Raman Desai 25.12.1998
Chandralekha Seeta Rama Rao 30.07.1998
Angaarey Raja 24.07.1998
Auto Driver Jagan 24.04.1998
Aavida Maa Aavide Vikranth 14.01.1998
1999
Ravoyi Chandamama Sashi 15.10.1999
Seetaramaraju Ramaraju 05.02.1999
2000
Azad Azad 29.09.2000
Ninne Premista Srinivas 14.09.2000
Nuvvu Vastavani Chinni Krishna 05.04.2000
2001
Snehamante Idera Aravind 26.10.2001
Akasa Veedhilo Chandu 23.08.2001
Bava Nachadu Ajay 07.06.2001
Eduruleni Manishi Surya Murthy,Satya Murthy 30.03.2001
2002
Manmadhudu Abhiram 20.12.2002
Agni Varsha Yavakri 11.08.2002
Santosham Karthik 09.05.2002
2003
LOC Kargil Maj. Padmapani Acharya 26.12.2003
Shivamani 9848022338 Shivamani 23.10.2003
2004
Mass Mass, Ganesh 23.12.2004
Nenunnanu Venu 07.04.2004
2005
Super Akhil 21.07.2005
2006
Style Mass 12.01.2006
Sri Ramadasu Gopanna, Sri Ramadasu 31.03.2006
Boss - I Love You Gopal Krishna 15.09.2006
2007
Don Don, Suri 20.12.2007
2008
Krishnarjuna Krishna (The God) 01.02.2008
King Bottu Seenu aka King aka Sarath 25.12.2008
2010
Kedi Ramesh aka Rummy 12.02.2010
Ganganam Filming under Radha Mohan direction



As a Producer:
Year Film Notes
1979 Kalyani
1980 Pilla Zameendaaru
1980 Buchhibabu
1981 Prema Kanuka
1981 Premaabhishekam
1982 Yuvaraju
1983 Shri Ranganeethulu
1995 Sisindri
1996 Ninne Pelladatha
1998 Aaha
1998 Sri Seetarama Kalyanam Chutamurarandi
1998 Chandralekha
1999 Prema Katha
1999 Sitaramaraju
2000 Yuvakudu
2002 Manmadhudu
2003 Satyam
2004 Mass
2005 Super

Veturi...You will always be alive

కొంత మంది మరణిస్తారు..
మనం రోజూ బ్రతికి ఉంది మరణిస్తూ ఉంటాం...
మరి కొందరు మరణించినా బ్రతికే ఉంటారు...
మా గుండెల్లో బ్రతికుం టావు మా వేటూరి....
పాట మీ ప్రాణమై...పలుకు మీ శ్వాస అయి..
ప్రతి పదం తో మమ్మల్ని ఊరించి ఆలరించి..
వేటూరి లేని తెలుగు సినిమా లేదని...
తెలుగు పాటల పూదోటకు తోటమాలి నీవని..
ఏమి చెప్పను మహర్షి మీ గురించి...
ఎలా పాడను తండ్రి మీ గీతాన్ని..
కలాన్నిబలం చేసుకొని మరో లోకం సృష్టించి పద శిల్పి మీరు ...
పాటకు ముద్దుబిడ్డవై...తెలుగు సినిమాకు ప్రాణ వాయువై...
రాలిపోయే పువ్వా నీకు రాగాలెందుకని రాసిన మీరు
రాగాల పూదోటని వదిలి వెళ్ళిపోయావా స్వామి...
తల్లి సరస్వతి లో ఏకమై పోయావా ఓ ముని..
మీ పాటలో మిమ్మల్ని చూసుకుంటామని..
మీకు మరణం లేదని ఒట్టేసి చెపుతున్నా

నువ్వు...జ్ఞాపకం ( You and memory)

నిన్నటి దాక నువ్వున్నావు..

మొన్న కూడా నువ్వున్నావు...

ఒక్క క్షణం నిన్ను నన్ను దూరం చేసింది...

సూర్యుడు నేడు ఉదయించాడు...

చంద్రుడు వెన్నెల కురిపించాడు...

నువ్వు మాత్రం జ్ఞాపకం అయిపోయావు...

అనుకోలేదు ఎప్పుడుకూడా...

కలగనలేదు ఎన్నడు నేను...

నువ్వు లేని రోజు కూడా ఒకటుందని..

నువ్వు లేవని నిజం నన్ను వెక్కిరిస్తుంటే...

నువ్వు లేని జీవితం నిజమవుతుంటే...

బ్రతకడం అలవాటయి నిన్ను కలగా చేస్తుంటే..

ఎక్కడున్నావో...ఏం చేస్తున్నావో...

నిన్ను చేరే క్షణ మోస్తుందని...

నాకు కూడా మోక్షం ఉందని...

ఆ క్షణం చేరేదానికి నా చూపులు....

నన్ను నీలో ఐక్యం చేసి...

జీవితానికి అర్ధం చూపు...

కొత్త జీవితం లో నువ్వు మార్గం అవుతావని...

ఒక ఆశ...ఒక ఎదురుచూపు...

First time and last time

For everything in life there is a first time and a last time. Everything that begins should end. But what you think as last time or end may not be really last time or end of anything but could be first time or begining of another event. Events may end, but the activity wont end....The feelings wont end...the emotions wont end and the life wont end. It may end in current form but starts in another form. The simplest form of life is a day. Just like a day begins and end, our life begins and end. Just like a new day starts the next day, new life happens. Waking up in the morning is like birth and sleeping is like death. We sleep in the night with a new hope for tomorrow eventhough we donno if that tomorrow really exists or not. Similarly, hope should guide us in our death and only then we can overcome the sorrow of death. Death is not an end but a begining.It all depends on our understanding of the events, activities associated with it and how we take it.

India- An Investor economy or an asset economy?

If you have read enough about recession,loss of jobs, people not having money etc etc and got bored, take a break and visit a jewellery store in your city and Iam sure you will refuse to accept that there is a word called RECESSION. Even Iam surprised yesterday when I saw this famous jewellery store completed filled with people buying various items of gold for themselves,their loved ones. Being a banker and financial consultant, this took me to the thought of mentality of Indian investor.Its true that people invest in safe assets like gold, FD, debt instruments during instruments. So, Do you mean to say that the consumer behaviour explained in the above para confirms to the investor behaviour? No, because we indians never sell gold that we buy. For us gold is an asset to display our status...our prestige and not an instrument we trade in any market. Across the world people invest in gold ETF, gold bonds and trade in gold in commodity markets whereas in India we buy gold in form of jewellery majorly to which we attach lot of emotional and sentimental value. Though we wear most of the jewellery only during parties and functions,probably once or twice an year we love the jewelery that we wear, we love to flaunt the jewellery, an asset. Parents proudly gift jewellery during wedding and status of parents is mostly judged by the amount of jewellery gifted. If it is an investor economy,probably parents would have gifted an instruments which is tradeable or exchangable. This brings me to the point that we are primarily asset owners and not investors. We love to own assets and invest less. Thats why we have more affinity towards land, gold. If you look at the most favorite instruments of indians for investment,majority would vote for FD which is considered a safe instrument,though this instrument gives negative returns most of the time. Very few urbane people invest in market instruments like mutual funds, stocks and the market penetration in any of these products including life insurance, ULIP is single digit for the same reason. And for this precise reason,whenever FIIs withdraw from markets we get heartache.The fact that in language of financial markets,anything that isnt traded doesnt have market value and hence the gold and real estate unless traded or sold cannot be treated as having market value. Looking at FD, that rarely gives positive market adjusted real returns, I believe that we Indians need to learn a lot on investment if we have to grow as an investor economy and not remain as an asset economy. Unless we learn, we wouldnt be able to dominate our own financial markets and offset the impact of FIIs on our lives.

Inorder is the order of the day

When you step out into the city traffic either in Bangalore and Hyderabad in specific, you are hit by traffic mania for the time you are out. How many times have you seen people crossing the road in hurry even when traffic signal turns red???? How many times have u seen vehicles takes the opposite side of the road whenever ur stuck in traffic jam, blocking other side of traffic and making it a mess??? How many times do you find motor cycles and cars tampered making it environmental hazard??? And in how many times of the above will you find an educated violating the rules.
Its understandable when a city bus driver or a cab driver or an autorickshaw breaking the rules,but most of the times may be more than 50% of the times will you find an educated jumping the rules with lot of pride. I was taking a ride with one of my colleague sometime back and found him rushing despite red and I asked him. he said, nuthing sir, This is the way of life and no one bothers.... In most of the cases, you will find a cop helplessly in a corner.
It is bothering to see even educated violating rules and creating inorder on the roads and in other parts of our lives. For ges,we have blamed population and lack of education as menace of our country or rather used the same as an excuse. But here, the educated too behave irresponsibly. No one seems to be caring for the rules. People seem to forget that these rules are set by us for our safety and we dont care. It has become a fashion to jump rules than obey.
I was wondering and thinking what could be the real reason for the inorder of the day. I was wondering if education or lack of education,the real problem of this country. The real reason,after long thought seems to be not education but the way we live and we are brought up. I would rather call it inorder in our lives. It starts from childhood where parents bribe you for your performance in studies. If you come first, we will buy you what we want. It starts in temple where you cant wait in queue and try bribing the security. It starts with bribing in public offices for what they are supposed to do,even if they dont ask for. It is all about impatience. Assume that you are in a public office or in a hospital or any other place where four people are waiting. Just to avoid waiting or to show your superiority, we flash names of people who matter,we try to bribe security and break the lines. Then, about education. Education or opportunities have improved a lot in our country since 90s,where there was only one school,one college in everytime. But public education has bitten the dust. You wont find any concept of public education anymore. We find schools where we have to shell out 50K-1 lac from primary education and it goes on as you grow. It is given even for children that even if they cant clear any public exmination,dad will pay for the seat. Higher you pay,higher is your prestige in the society. The education you buy can earn you a degree,but not culture,values and ethics.
So educated or uneducated,unless the way we live changes I believe that this inorder will continue. As long as impatience in our lives is taken out we will continue to struggle,suffer and keep blaming system and politicians for the plight brought out by us in our own lives.

Are Governments accountable????

We decide our rulers based on the promises they make and credibility they display with their plans for the country,city etc., They may deliver some,may not some promises and come back in next election for the votes. Most of them take up populist developmental works in the last 1-2 years of the tenure, as they believe that public memory is very short and may not remember the work done in first 2 years. Again, they takeup populist developmental works that can bring them into power and not those needed by majority.Again we vote to find ourselves cheated and waiting for the development. I was wondering if we have any recourse and should we have frequent elections which can keep rulers on toes and deliver. Not feasible as it involves huge cost. What else is the recourse??Should rulers have accountability???The money we earn,save or spend most of the times depends on the developmental works taken up by governments. Just for an example,take roads.If a city has better roads we can maintain decent speeds, no bumper to bumper traffic and ultimately saving in money and time as we can get better mileage in whatever vehicle you drive, car bike or public transport. What are governments doing to the citizens by not giving good roads? We spend more and wait for long wasting both money and time. If the governments vouch that they work for the welfare of the people, isnt it correct for them to work towards development that helps the majority people? When they couldnt help us save fuel and money with better roads, do they have a right to punish us by raising fuel prices? This is just an example and the same can be discussed about anything that matters in our lives. My point here is to discuss on accountability of the governments for the BASIC development we can expect and to stress on overall development and not just populist votebank based development. When we buy a TV and if it breaks down in reasonably less time,we sue the company for not able to deliver on the promises they made. Government is educating us by suggesting us to take up with consumer forum and Jaago graahak Jaago. When the rulers who can change fate of people and country dont perform...dont deliver and makes lives miserable,do we have a consumers forum to sue them??? Do we have any tool to counter " THE ONCE IN 5 YEARS" shield the politicians use to fool people????

A new song on summer vacation by Neethu:

You've to say bye to your friends

It's a first day of summer vacation

You donno what you're talking about

it's a first first first day day of fun days

104 days 104 days of summer vacation

you can do whatever you want

you can go to swimming...hang out with friends

chicka gagoo.....I Love You

It's summer vacation

schools out for vacation

My heart is pumping like chicka gagoo

summer vacation are fun days

104 days of summer vacation

schools out so you can do whatever you want

yeah yeah yeah ....yeah yeah

Is Srilankan Crisis over?

Prabhakaran is dead. Is Srilankan crisis over with his death? Entire world is celebrating. Presidents of states are sending in congratulatory notes to Rajpakse. At the same point in time, arent we blind of the fact that thousands of people are dead in the crisis and no one is mourning for them? Arent their lives valuable enough to spend two minutes in their memory? Is srilankan crisis over with Prabhakaran’s death and can we see peace back? Can we see a normal srilanka? Answer would be a big NO.
The crisis in srilanka has started before prabhakaran and would not end after his death. There is no doubt that Prabhakaran and LTTE are terrorist organisations and in no way reflect for betterment of tamils in srilanka. The first mistake done by media and governments is to identify ethnic tamil problem with Prabhakaran and glorify him. The 80’s and early 90’s saw prabhakaran becoming larger than life human being and tamil problem taking backseat. With the assasination of Rajivgandhi, LTTE lost their support and their run for survival started. In the last 30 years of crisis, if there is anyone who got affected a lot it is the srilankan state and tamils living in north. Young children and members of family were recruited for the cause of LTTE and prabhakaran has put lives of people in jeopardy. The meaning of the word leader is misinterpreted with the man like Prabhakaran. The one who puts lives of his own people at stake can never be a true leader, whatever the cause be. Over 61 years 125,000 Tamils have been killed, 900,000 internal refugees have been created and around 1.3 million Tamils have fled the country. There are scores of sinhalese, military and people of various races killed in the crisis. So many leaders have lost their lives. I believe that neither LTTE nor srilankan government ever focussed on resolution of crisis of tamilian people. It had rather become an ego clash or a battle of oneupmanship between srilankan government and LTTE. Not just the srilankan government but also the Indian government and world community was never bothered about tamil community. If so, they would have taken appropriate measures to ensure safety of civilians in the entire war.At the end, prabhakaran is dead but I dont think the crisis is over. Today lives are lost and lakhs of people have become refugees in their own country and in India. The rehabilitation,even if srilankan government and world are serious enough would take many years and would need lot of sincerety and tamilians needs to be convinced of the same, if the same has to succeed. No efforts to bringback normalcy would succeed if the tamilians are not given equality and tamil is given place besides sinhalese. The root of the problem has to be attacked and solution needs to be worked out. Srilankan government should create a machinery which can work on rehabilitation in the north of the country. World community should supervise the same which can bring confidence back with tamilians. Unless tamilians of given confidence on sincerety to solve the problem and workability of the solution proposed,the crisis will be far from over and we may see birth of many prabhakarans.

దేశద్రోహి....

ఇల్లు నాది, ఊరు నాది..

గాలి నాది....నిప్పు నాది....

నీరు నాది, పుడమి నాది....

ఈ నేల లోనే పుట్టినాను..

ఈ ఊరు లోనే పెరిగినాను...

నీరు నన్ను ఆదుకుంటే...

గాలి స్వేఛ్చ ను నాకు ఇస్తే....

ఇల్లు నాదని..ఊరు నాదని...

భాష నాదని హాయిగుంటే...

ఊరు నన్ను తరిమివేసెను...

ఇల్లు నన్ను వెళ్ళగొట్టెను...

గాలి నాది కాదని ద్రోహి నేనని ముద్రవేస్తే...

స్వంతింట్లో బ్రతకడానికి హక్కు లేక...

దుక్కి దున్నే పొలం నన్ను వెక్కిరిస్తే...

దారి లేక, ఆశ చావక ఆయుధం తోడు ఇస్తే...

హక్కులకు, నా ఆశలకు పోరాటమే మార్గమయితే...

తీవ్రవాది నేనని బ్రతకటానికి హక్కు లేదని

రేచు కుక్కల, విహంగాల తోడు తో నను వెంబడిస్తే...

బ్రతుకు ఆశలో బాటసారి గా భూమి పై ఆశ చావక

బుడి బుడి అడుగుల పసిజీవితాలకొక రేపు నివ్వాలని...

ఊరు,గాలి, నిప్పు,నేల నాది నాకు కావాలని

పోరాటమే మార్గమని ప్రాణం ప్రాణం అల్పమంటే...

దేశద్రోహి నీవు అంటూ, బ్రతకడానికి హక్కు లేదని

దేశమే నను చంపివేసే....రాజ్యమే నా అంతు చూసే...

స్వంత ఇంట్లో బానిసలుగా బ్రతకలేక చావలేక...

వేరు వెళ్ళే దారి లేక కత్తి పట్టి పోరు సల్పి...

అమరులయ్యే యువకులతో నేను సైతం పోరుసల్పి....

నను కాదన్న నేల లోనే కలిసిపోతే...గాలి లో ప్రాణం కలిసిపోతే...

జవాబు లేని ప్రశ్న ఒక్కటే... నేను దేశద్రోహి నా....

నన్ను తరిమికొట్టిన నా రాజ్యం..నా స్వరాజ్యాన్ని

హరించిన పాలకులదా దేశద్రోహం...

మహాకవి కి శతవందనాలు...

తెలుగుతల్లి కి ముద్దుబిడ్డడు...తెలుగు కవితకు రేడు ఇతడు...

తెలుగు భూమి కి తిలకమితడు...తెలుగు భాషకే గౌరవమితడు...

నేను సైతం అని ప్రపంచ భాదను తన భాధగా మార్చుకున్న

హృదయమంతా బాధ నింపుకున్న ప్రపంచవాది ఇతడు...

తన మహాప్రస్థానం తో మరోప్రపంచం నిర్మించాలని

తన కవితలతో ఖడ్గసృష్టి చేసిన చైతన్యవాది ఇతడు...

ఈ శతాబ్దం నాదే నంటూ పేద ప్రజల రుదిరఘోష ను

ప్రపంచానికి చాటిచెప్పిన మహాకవి ఈతడు...

శ్రీ శ్రీ అంటే తెలుగుకవిత అని,తెలుగు కవిత అంటే శ్రీ శ్రీ అని

కవితా ఓ కవితా అని కవితాకన్య ను ఆరాధించిన భావికుడితను....

ఓ మహాకవి...ఓ చైతన్యవాది...ఓ విప్లవ కవి....

శతవసంతాలు నింపుకున్న మీకు జోహార్లు పలుకుతూ....

మీ కవితాకన్యక మరో సహస్రవర్షాలు నవయవ్వనంగా..

ఉండాలని ఈ అభిమాని ఆకాంక్ష...

ఉచిత ప్రసంగం......

ఉచితం ఉచితం అని ప్రచారం చేస్తున్న నాయకుడా...
ఓటేస్తే అన్ని ఉచితం అని ఆశపెడ్తున్నపాలకుడా..
వోటు కోసం ఏమి చేసినా సరి అనుకునే ఓ లీడర్ గారు...
గుర్తుంచుకో మా భారతీయులు బెగ్గర్లు కాదని....
అర్ధం చేసుకో మాకు వ్యక్తిత్వం ఉందని...
విద్యుత్ ఉచితం, నీరు ఉచితం, గాలి ఉచితం,
డబ్బు ఉచితం, ఆఖరికి బ్రతకడం కూడా ఉచితమేనా...
నవభారత హృదయం కోరుతోంది అభివృద్ది...
యువభారతం కోరుతోంది నిజాయితి....
రంగులు మార్చే ఊసరవెల్లుల రోజులు ఇకలేవు...
ఆశలు పెట్టె నాయకులను తరిమే సమయమిది...
ఈ రోజు కడుపు నింపే భోజనం నాకొద్దు...
ప్రతిరోజు ఆకలి తీర్చే జీవితం కావాలి....

కొనసాగుతున్న యుద్ధం...

అడుగడుగునా దాడులు...ప్రతిక్షణం మరణాలు...

ఒక వైపునుండి బాంబులు....మరో వైపు నుండి షెల్లింగ్లు...

దూసుకొచ్చే సైనికులు....మరణించే ప్రజలు...

ఊళ్లకు ఊళ్ళు మాయం అయిపోతుంటే

వందలకు వందలు శవాలు గుట్టలుగా పోగవుతుంటే

పసిపిల్లలు....వృద్ధులు....గర్భిణి స్త్రీలు...ఏమి చేసారు వీళ్ళు...

తిండి కోసం పని చేసుకుంటూ...రోజు గడిచేందుకు పోరాడుతూ..

బోసి నవ్వులు నవ్వుతూ...కొత్త భవిష్యత్తు కలలు చూస్తూ...

అమ్మ ఒడిలో హాయిగా నిదురపోతూ...

బయటకు వెళ్ళిన పతి కోసం ఎదురు చూస్తూ...

ఆకసం లో విహంగం మృత్యువును కిందికి విడిస్తే....

ఒక్క క్షణం అంతా భస్మం అయిపోతే....

ఒక్క క్షణం లో అన్ని ఆశలు ఆవిరి అయిపోతే...

ఒక్క క్షణం లో బంగారు భవిష్యత్తు అంధకారం అయిపోతే...

రక్షకులే భక్షకులై పాలకులే రాక్షసులై...

ప్రాణాలు తీసుకుంటే...ఇంకెక్కడి దేశమది...

ఇంకెక్కడి రాజ్యమిది...

నాకిది కావాలంటే తండ్రి చంపేస్తే....

తప్పు చేస్తే తల్లి తల తీసేస్తే...

ఆ ప్రేమకు ఎక్కడ అర్ధం...

ఇక ఆ కుటుంబానికి ఏది పరమార్ధం...

ఏలే వాళ్ళు ప్రజలకు తల్లితండ్రులు కారా?

ఐతే మరి ఎందుకు ఈ దారుణం...

దేశం లో సాగే యుద్ధం లో ఆవిరయ్యే

అమాయకుల ప్రాణాలు...

ప్రభుత్వం చిట్టాలో తీవ్రవాదుల శవాలు...

తిండిలేక... మందులేక మరణించే మరికొందరు...

కనిపించరా వీరు మీకు ఏలికలూ...

శ్రీలంక అయినా, ఇరాక్ అయినా...

ఆఫ్ఘానిస్తాన్ అయినా...

ప్రాణం విలువ ఒక్కటే... యుద్ధం ఫలితం ఒక్కటే...

వేర్పాటువాదం సామ్రాజ్యవాదం మనలను యేలుతుంటే...

ప్రాణాలకు ఏది ఇక రక్షణ...జీవితాలకు ఏది ఇక భీమా..

( శ్రీలంక లో, ఇరాక్ లో, ఆఫ్ఘానిస్తాన్ లో,ప్రపంచం లో అన్ని మూలలలో యుద్ధానికి బలవుతున్న ఎందఱో అమాయక ప్రజలకుశ్రద్ధాంజలి.... మొగ్గలోనే వాడిపోతున్న ఎందరో పసిపిల్లల బంగారు భవిష్యత్తు కు ఇదే నా అశ్రుతప్త శ్రద్ధాంజలి)

A news post in Sakshi News paper... Picture of My grandfather Shri K. narasingarao welcoming jawaharlal nehru is published.

డబ్బు...డబ్బు...డబ్బు...

డబ్బు...డబ్బు..డబ్బు...
కట్టలుగా....గుట్టలుగా....దొంతరలుగా డబ్బు...
ఎక్కడ చూసినా డబ్బు...ఎక్కడ వెదికినా డబ్బు...
లెక్కలేనంత డబ్బు.....
ఎన్నికలంటే ప్రజభిమానానికి కొలబద్దలు కాక
ధనవంతుల బలానికి పోటీలయితే
వోటుకు డబ్బు సమాధానమయితే
ఎన్నికలంటే డబ్బుపండగలు కాక మరేమిటి...
ఒకవైపు గుట్టలుగా దొరులుతున్న డబ్బు....
మరోవైపు ఆకలితో మండుతున్న కడుపులు...
ఒకవైపు యేరులాగా పారుతున్న మందు సీసాలు...
మరో వైపు తాగేందుకు నీళ్లు లేని గొంతులు....
ఎన్నికలలో పోటీ కి అర్హత డబ్బు అయితే...
ప్రజాభిమానానికి నిచ్చెన మందు సీసాలయితే.....
ఎన్ని ఎన్నికలొస్తే ఏమి లాభం...
నరజాతి చరిత్ర సమస్తం స్వజాతి పీడనం...

నా కలలు...

నా కనులలో కలలు మెరుస్తున్నాయి...
కలలలో పంచవర్ణ స్వప్నాలు...
స్వప్నాలలో ఆశల సౌధాలు...
బ్లాక్అండ్ వైట్ నుండి ఈస్ట్ మాన్ కలర్ లోకి మారి
నను వెంటాడుతున్న కలలు....
మాయాబజార్ తో మొదలై మేఘసందేశం తో బలపడి...
ఖైది తో బాల్యాన్ని దాటి...గీతాంజలి తో టీనేజ్ లోకి అడుగుపెట్టి...
శివతో ఆవేశాన్ని, ఆలోచనను తోడు చేసుకొని...మరింత పెద్దవై
నా కలలు నన్ను వెంటాడుతున్నాయి...
ఒక్కోసారి లాంగ్ షాట్లు, మరోసారి క్లోస్అప్ లో....
ఒక్కోసారి కామెడీ , ఇంకో సారి మెలోడ్రామా..
ఒక్కోసారి లవ్ స్టొరీ, మరోసారి అక్షన్
నా కలలు నన్ను డామినేట్ చేస్తూ
నన్ను శాసిస్తున్నాయి...

ఎన్నికలు వస్తున్నాయి...

ఎన్నికలొస్తున్నాయి ...వస్తున్నాయి...వస్తున్నాయి....

ఐదేళ్లకు ఒకసారి వచ్చే పండగలు వస్తున్నాయి

కోటిఆశలను శతకోటి వాగ్దానాలను తీసుకొని వస్తున్నాయి....

ఐదేళ్లకు ఒకసారి ప్రజలను నాయకులకు గుర్తు తెచ్చే...

పండగలు వస్తున్నాయి...

అన్ని ఉచితంగా ఇస్తామంటారు....

సామాజిక న్యాయం తెస్తామంటారు

ప్రజలే దేవుళ్ళు అంటారు....సమాజమే దేవాలయం అంటారు...

ప్రజల జీవితం లో మార్పు తెస్తామంటారు...

ప్రజల సమస్యలకు తామే సరయిన సమాధానం అంటారు...

అభివృద్ది అంతా తమతోనే అంటారు....

అమ్మ వోటు వెయ్యి... అయ్యా వోటు వెయ్యి అని

మెర్సిడెజ్ బెంజ్ లు, స్కోడా లు వదిలేసి

పాదయాత్రలు చేస్తారు...

ఐదు నక్షత్ర పాకశాలలు వదిలేసి...

రోడ్డు పక్కనే మీతోనే మా భోజనం అంటారు...

ప్రజలలో మమేకం అవుతారు...

వోటు కోసం ఏమైనా చేస్తారు...

మందు పోయిస్తారు... పచ్చనోటు ఇస్తారు...

మహిళలను దేవతలంటారు..

సీమంతాలు చేయిస్తారు...

ఎన్ని అడ్డదారులయినా తొక్కుతారు...

ఎన్నికయితే ఐదేళ్ళ వరకు తిరిగి చూడరు...

ఎన్నికలంటే ప్రజాభిమానానికి కొలబద్దలు ఒకనాడు....

ఎన్నికలంటే ధనానికి, బలగానికి పోటీలు ఈనాడు...

ఎంత డబ్బు చల్లితే అంత పెద్ద నాయకుడు అవుతాడు...

ఎంత దాదాగిరి చేస్తే అంత బలవంతుడు అంటారు....

విలువైన వోటు పచ్చనోటు కు సారాప్యాకెట్ కు అమ్ముడుపోతే...

ఏది ప్రజాస్వామ్యం...ఎక్కడుంది ప్రజలరాజ్యం....

రెండో స్వాతంత్ర్య సమరం...

ఏమిటి ఈ దౌర్జన్యం.... ఏమిటి ఈ దుర్మార్గం.

మనవాళ్ళే పగవారై గొంతుకలు కోస్తుంటే...

మనఇల్లే చెరసాలయిమమతలు దూరం చేస్తుంటే...

ఇంతకన్నా దౌర్భాగ్యం ఏముంది...

ఇంతకన్నా దుర్మార్గం ఏముంది...

నా ప్రాంతం గొప్పంటే నా ప్రాంతం గొప్పని....

నా కులం గొప్పంటే నా కులం గొప్పని...

ప్రేమలస్థానంలో వైషమ్యాలు...

ఆనందం స్థానం లో ఆవేశాలు...

ఇదేనా గాంధీజీ కోరుకున్న స్వాతంత్ర్యం...

పరజాతి చేతులనుండి మనజాతి చేతులలో

బానిసయిన భారతజాతి..

మనవాళ్ళే డయ్యర్ లు అయ్యి మనవాళ్ళను చంపుతూ...

జలియన్ వాలా బాగ్ లు తయారు చేస్తుంటే...

ఇంతకంటే ఉందా దుర్మార్గం...

ఇంతకంటే ఉందా దౌర్జన్యం...

ఈ ఆవేశాల నుండి.... ఈ అసూయల నుండి....

ఈ దుర్మార్గం నుండి...ఈ దౌర్జన్యం నుండి....
ఈ మనదేశపు శత్రువుల నుండి...

మన దేశాన్ని...మన భవిష్యత్తు ను

మన ప్రేమలను... మన ఆత్మీయతలను

కాపాడుకునేందుకు చెయ్యాలి...

రెండో స్వాతంత్ర్య సమరం....

తీసుకురావాలి అరమరికలు లేను కొత్త ప్రపంచం...

మేరా భారత్ మహాన్ అని గొంతు చించుకు అరిచేలా...

వందేమాతరం అని దిక్కులు పిక్కటిల్లేలా..

దేశమాత పై ప్రేమ ను చూపిస్తూ....

మనజాతి గొప్పతనాన్ని అన్నిజాతులూ గుర్తించేలా...

చెయ్యాలి రెండో స్వాతంత్ర్య సమరం....